No country for young men

As the world faces great challenges, some of which may threaten the future of western democracies in the following years, stagnant countries like Albania are still facing problems that originate mostly from internal factors, many of them created during the transition process from an isolated regime to a globalizing world, which still continues until these days.

As countries with a relatively young population, we tend to focus on short term solutions, believing that many problems are better to be dealt with in the future, because hopefully the next generations will be living in better conditions. We take the transition process of our societies for granted and we see it as a self developing process, that will automatically launch us into a more prosperous future. 

Our mindset, beliefs, views and mentality directly affect the future generations, and they have done so, since the beginning of the 90's, when with great hope and not a very clear vision, Albania started walking down the long path towards EU.

© Barbara Kruger

27 years later, we the millenials and post-millenials of Albania, are suffering from problems that affect our everyday life here. 

Unemployment numbers remain high, emigration is still seen as the only way to escape this reality and when it comes to decision-making, we are deprived from debate and inclusion, leaving coffee shops, as the last remaining option, where at least we can discuss our problems, although even there we should always keep our voices low. During coffee breaks, which here can be numerous during the day, you can hear and understand how powerless and excluded young people feel in Albania. 

Some people could say that it’s the same in all developing countries, but the disappointment of the youth here is becoming something permanent and during the 3 decades of transition, never has a voice been heard.

Daily commuting is very difficult in Tirana and not because of logistic factors, but because my city is growing beyond expectations. In Tirana lives currently 1/3 of all Albanians and most of them are between 18-40. Much should be expected from a developing country with a young population, but as also other countries have shown, where there’s youth, there’s risk of change and no leader wants change. 

Demoralizing youth and showing to them that they do not belong here, has been the ruling policy of our country during this long transition. In all areas that involve decision, from government institutions to universities, from business to politics, everything works against those who try and have a last remaining hope of being someone inside their own country.

Many friends of mine have left, thousand others are currently leaving and as Europe deals with anti-establishment movements, here in Albania, our Parliamentarians still use the first tense during their speeches, our professors consider students as a menace to their position, our journalists fight for another ‘scoop’ on what shoes the Prime Minister wore during his official trips and our parents remind us on a daily basis to keep our mouthes shut, because this is no country for young men.

-Kevin J

28%

Është e vështirë për Shqipërinë që t’i përmendet emri në arenën ndërkombëtare.

Një shtet i varfër në një rajon të harruar të Europës, i cili vazhdon i zhytyr në tranzicion e me një popullsi që di vetëm të emigrojë, nuk prodhon më lajm.

Ka plot ‘shithole countries’ (shtete hale), të cilët edhe pse me probleme të shumta e të rrënuara ekonomikisht, sërish paraqesin më potencial për perëndimin dhe shtetet e mëdha.

Sa herë dalim jashtë e ndeshemi me botën e zhvilluar, na mërzisin stereotipet e paragjykimet për veten tonë dhe përpiqemi t’i ndryshojmë mendjen njerëzve se nuk jemi aq keq sa na mendojnë.

Në këto kohë të sotme pasigurie politike, kur arsenali bërthamor përdoret si gur shahu mes shteteve të armatosura, shtetet mediokre e të paformuara mirë si ky i yni, të vetmen gjë që mund të bëjnë, është tifozllëku e duartrokitja.

Popujt gjaknxehtë ballkanas, e kanë shumë të vështirë të rrinë larg konflikteve. Kemi një dëshirë të madhe për tu polarizuar e për t’i dhënë vetes më shumë rëndësi e peshë se sa kemi në të vërtetë. Liderët e ballkanit janë liderë të përmasave botërore, por që fatkeqësisht janë të detyruar të drejtojnë shtete pa peshë në politikën botërore.

Duke kërkuar të shpëtojmë nga realiteti shqiptar, gjithmonë kthejmë sytë nga perëndimi e nën efektin e adrenalinës që na jep tifozllëku, pasionohemi aq shumë për qeverisjet dhe qeverisësit e shteteve të tjera, sa lemë në harresë kollosët ballkanas të mendimit politik.

Në kronikat e Rait dhe lajmet e CNN, gjatë raportimit të një lajmi mbi popullaritetin në rënie të Presidentit Trump dhe politikave të tij, publikoheshin edhe disa pamje të një grupi të hareshëm shqiptarësh, të cilët me dajre e daulle kërcenin rreth flamurit kuq e zi, në një rrugë të paasfaltuar e me një karrocë me kuaj, e cila dukej tejet moderne për katundin e sotshëm shqiptar.
Pamjet tregonin mbi popullin ku Donald Trump kishte përkrahjen më të madhe. Kosova dhe Shqipëria, arritën të bëjnë më në fund lajm.

72% e shqiptarëve të Shqipërisë, sipas Gallup, përkrahin qeverisjen e Trump.
Shqiptarët e Shqipërisë, që bëjnë plazh ditën e zgjedhjeve, që votën e shesin për një rimbushje celulari e që vrasin e vriten me njëri-tjetrin për një vijë uji, përkrahin Trump. Shqiptarët që dinë të qeverisin vendin e tyre, që dinë të zgjedhin e të zgjidhen, që duan Europën po aq sa dhe tregun Gabi, janë në krye të listës.
Flasim për shqiptarët që nuk duan korrupsionin, edhe pse mbajnë gjithmonë dorën në xhep për t’i dhënë një kafe funksionarit të parë që u del përpara. Ata që duan drejtësi, por që mezi presin të ta fusin e që duan barazi, por akoma s’dinë të mbajnë rradhë.

Demokracia shqiptare, i përplasi në fytyrë botës perëndimore, e cila është viktimë e konspiracioneve të forcave liberale, vlerat dhe përkrahjen për një prej politikanëve botëror, të denjë për të qenë kollos ballkanik.

E në momentin kur dëgjon lajme të tilla, e u shton atyre dhe realitetin shqiptar e aktualitetin e lajmeve tona, fillon të kuptosh stereotipet e mendon se ndoshta këto stereotipe janë dicka më shumë sesa thjesht paragjykime të pabazuara në fakte.

Por sërish, mbetet 28% e popullsisë, që mendon ndryshe nga pjesa më e madhe, dhe për një shoqëri baritore si kjo e jona, kjo shifër është padyshim ngushëlluese dhe shpresëdhënëse.
28% që mendon si shumica e qytetarëve të vendeve të zhvilluara, jo detyrimisht ka të drejtë, se është ende herët për të gjykuar një qeverisje që sapo mbushi një vit, por të jep shpresë se ndoshta kjo përqindje mund të sjellë një ditë një frymë të re e të ndërgjegjshme, e cila di të jetë skeptike, di dhe guxon të mendojë ndryshe nga më i forti dhe e kupton se cilat janë mendimet dhe idealet, për të cilat ja vlen të luftosh.

Kevin

Golden Globes dhe fuqia e Hollywood për të sjellë ndryshim

Të gjithë të veshur me të zeza, në nderim të viktimave të ngacmimit seksual. Kjo ishte nata e edicionit të 75-të të Golden Globes, ku Frances McDormand dhe Gary Oldman triumfuan si aktorja dhe aktori më i mirë.

“Three Billboards Outside Ebbing, Missouri” triumfoi si produksioni i vitit, Guillermo del Toro mori çmimin si regjizori me i mirë ndërsa “The Handmaid’s Tale” triumfoi si seriali më i mirë dramatik.

Por për herë të parë, nuk iu kushtua vëmendja e plotë fituesve, por të gjithë pjesëmarrësve, të cilët treguan se një epokë e re ka ardhur për Hollywood-in dhe industrinë e filmave në tërësi.
Personazhi më i përfolur i ditës së djeshme ishte padyshim Oprah, e cila vazhdon të mbetet një nga personat më me influencë të ekranit të madh.

“Një ditë e re është në horizont”. Kështu e mbylli fjalimin e saj Oprah, si një kujtesë dhe nderim për lëvizjet të cilat dominuan vitin e shkuar në ShBA. “Me Too”, ishte iniciativa, e cila tronditi themelet e Hollywood-it dhe të gjithë shoqërisë amerikane.

Ndërkohë që skandalet dhe lëvizjet që po reagojnë ndaj tyre, po sjellin një erë të re të reagimit të shoqërisë ndaj padrejtësisë, në Washington, administrata e Trump vazhdon përpjekjet për kthimin e çdo ligji të administratës së shkuar, të cilat dhe pse jashtë parimeve konservatore të kabinetit të tanishëm, sollën ndryshim të vërtetë në Amerikë. Shumë nisma ligjore të administratës së shkuar sollën triumfin e kauzave të drejta sociale, të cilat bota perëndimore po i kthen sot në norma të shoqërisë.

Industria më fitimprurëse në Amerikë, që shërben si një shembull i diversitetit dhe rëndësisë që ajo ka për shoqërinë e sotme moderne, i dha një shuplakë të gjithë sistemit të aktual, ku antivlera vazhdon të promovohet si vlerë dhe detyron shumë persona që nuk kanë zë, të heshtin, të nënshtrohen, të bëhen pjesë e sistemit dhe ta kenë të pamundur të mbrojnë veten. U desh një lëvizje e tërë, u desh të zbulohej skandali i Harvey Weinstein, që të krijohej lëvizja #MeToo dhe që sot, personat më me influencë në ShBA, por që kanë ndikim dhe në një gjeneratë të tërë njerëzish në të gjithë botën, të nisin një revolucion të ri për t’i dhënë fund tiranisë së më të fuqishmëve dhe heshtjes.

Seth Meyers, prezantuesi i shfaqjes, përdori monologjet e tij si një formë proteste ndaj arrogancës me të cilën politika merr vendimet e saj. “Më në fund lejohet përdorimi i marijuanës dhe është i ndaluar ngacmimi seksual” ishte një prej shprehjeve që u bë menjëherë trend në rrjetet sociale. Ai foli për procesin e ndërrimit të elitës së Hollywood, për t'i dhënë më shumë fuqi lëvizjeve të saponisura.

Bashkë me të, të gjithë prezantuesit e çmimeve, në një mënyrë ose në një tjetër treguan fuqinë që ka Hollywood për të sjellë ndryshim. Iniciativa “Time’s Up”, e zërave më të fuqishëm brenda industrisë, ka mbledhur në ditët e para të krijimit të saj, plot 15 milionë dollarë, të cilat do të përdoren për mbrojtjen dhe financimin e politikave kundër ngacmimit seksual dhe kundër gjuhës së urrejtjes.

Hollywood po lufton për lirinë e të shprehurit dhe po mbron median ndaj akuzave që po bëhen trend i kohëve të fundit.
Hollywood po kthehet në kundërshtarin më të fortë të fanatizmit dhe parimeve që nuk kanë vend jo vetëm në Amerikë, por në asnjë vend demokratik, përfshirë dhe vendin tonë i cili vazhdon të mbajë një sy të mbyllur, kur bëhet fjalë për respektimin e të drejtave të njeriut dhe gjithëpërfshirje.

Sezoni i ceremonive të ndarjes së çmimeve sapo ka filluar, dhe bashkë me të dhe lëvizjet për të sjellë ndryshim, të cilat po i bëjnë ballë përpjekjeve të politikës botërore për të ruajtur status quo-në dhe për të thelluar padrejtësinë që sot na rrethon të gjithëve.

                                                                        Video Source: Washingtopn Post

-Kevin

Retrospektivë në 2017

Ndërkohë që mbeten vetëm 3 ditë deri në ardhjen e 2018-ës, në 362 ditët e shkuara, zor të kujtojmë ndonjë rast ku kronika e zezë të mos dominonte faqet e para të lajmeve e ku të flitej për progres e jo regres.

Nuk patëm ditë të shënuara këtë vit, nuk patëm ndryshim e nuk besoj të jemi shumë larg 2016-ës apo viteve të mëparshme.

Si vit zgjedhor që ishte sigurisht politika dominoi 3-4 muaj të këtij viti. Shfaqje të mëdha që nisën e përfunduan njëkohësisht me sezonin artistik në Teatrin Kombëtar, e s’di të them cilat ishin në të vërtetë më të arrirat. Por përtej zhurmës, edhe këtë vit, politika nuk prodhoi asgje tjetër. 

Vazhdojmë të jemi në pritje për një përgjigje pozitive nga BE për hapjen e negociatave, vazhdojmë të mos kemi drejtësi të reformuar. Deputetë me të shkuar kriminale ka sërish në Parlament dhe ky i fundit është kthyer në një përfaqësues të shëmtisë së tranzicionit politik në Shqipëri.

Arsmimi është në ditët e tij më të zeza, shëndetësia vazhdon të mbetet ajo e para 5 apo 10 viteve, dhuna është e pranishme kudo e në disa raste merr dhe përmasa institucionale. Gratë vriten, burrat vriten, të rinjtë e të rejat gjithashtu, shumë të tjerë vazhdojnë të arratisen.
Numri i lindjeve shënoi rekordin më të ulët historik në gati 1 shekull, ekonomia vazhdon të dominohet nga llaci e tullat, media ështe kthyer në marionetë të politikës së bashku me shoqërinë civile, taksat sigurisht janë rritur e bashkë me to dhe indiferenca e qytetarëve.

I vetmi sektor që duket të ketë pësuar rritje në ekonomi është turizmi, por nëse pasuria arkeologjike do vazhdojë të kthehet në qebabtore, parqet natyrore në zona industriale, fushat e bukës në inceneratorë e landfille e lagunat e pasuri të tjera natyrore në resorte betoni, duket se dhe turizmi do filloj të marrë tatpjetën.

Në botë, shtetet e dala tashmë nga tranzicionet politike, po u bashkohen shteteve perëndimore e po krijojnë pole të reja zhvillimi. Fqinjët tanë në Ballkan, si për shembull Serbia, po rrisin influencat e po thithin investime të huaja, po bëjnë dhe hapa para në integrim duke lën pas përcarjet e brendshme politike e duke mbajtur ekuilibra mes lindjes dhe perëndimit. Organizmat ndërkombëtarë flasin për cështje të një rëndësie të madhe si mbrojtja e planetit apo zgjidhjen e konflikteve të reja përmes diplomacisë ndërkohë që politika jonë vetëm mpreh dhëmbët dhe s’di të bëj asgjë tjetër përtej akuzave ndaj palës kundërshtare.

Gjatë vitit të parë të Presidencës së Trump kuptuam se ku të con gjuha e urrejtjes, e përjashtimit dhe e mohimit të së vërtetës. Politika ‘tradicionale’ ku në krye qëndron individi po dështon e gjithmonë e më shumë dhe po shkojmë drejt qeverisjeve më gjithëpërfshirëse.
Shembullin më të gabuar po ndjek dhe Shqipëria, ku vazhdojnë të lavdohen individët, ku zgjidhja që të jep shteti për cdo problem është të largohesh e ku në kuadrin e fasadave që aq shumë i duam, vazhdojnë të na japin birra e bukë me qofte, na gënjejnë me drita e sheshe ndërkohë që mu në hyrje të sheshit qëndrojnë të pastrehët e lypësit që janë fytyra e vërtetë e këtij shteti.

Viti që lam pas ishte njëlloj me vitin 2016 dhe dyshoj që viti i ardhshëm të jetë shumë më ndryshe nga pararendësit e tij.

Dritat do vazhdojnë të ndezura dhe disa ditë, qoftet e birrat do të vazhdojnë të shërbehen, fasadat do të vazhdojnë të rinovohen por cdo vit e më shumë njerëzit do vazhdojnë të ikin e të jenë më të pakët në numër.

Problemi jonë i mbartur nga sistemi i kaluar është se kurrë nuk guxonim të shihnim përtej pragut të shtëpisë sonë. Mesa duket vazhdojmë të mbetemi të njëjtit njerëz. Ndoshta s’dimë të reagojmë, ndoshta nuk duam. Shumë kanë hequr dorë e shumë të tjerë do vazhdojnë të heqin nga e ardhmja në këtë vend. 

Ndërkohë politika do vazhdojë të prodhojë zhurmë e shfaqje, por nëse vazhdojnë kështu do vi dita që s’do ketë mbetur më askush që të ndjekë shfaqjet e tyre teatrale. Gëzuar!

Frymëzim nga George Orwell

“Ai që kontrollon të shkuarën, kontrollon edhe të ardhmen. Ai që kontrollon të tashmen, kontrollon të shkuarën”.  1984

“E shkuara është diçka e çuditshme. Ajo është me ty bashkë gjithmonë. Supozoj se nuk kalon asnjë orë pa menduar për gjërat që kanë ndodhur dhjetë apo njëzet vjet më parë dhe sërish në shumicën e kohës nuk bëhet fjalë për realitetin, thjesht për një numër faktesh që ti ke mësuar, si gjëra të nxjerra nga një libër historie”. Coming Up For Air

“Nëse dëshiron të mbash një sekret, duhet ta fshehësh atë edhe nga vetja jote”. 1984

“Njeriu është krijesa e vetme që konsumon pa prodhuar” Ferma e Kafshëve

“Ndoshta një njeri me të vërtetë vdes kur truri i tij ndalon, kur ai humbet fuqitë për të thithur ide të reja”. Coming Up For Air

“Librat më të mirë janë ato që u thonë atë çfarë ju dini”. 1984

“Njeriu i shërben interesit të asnjë krijese tjetër veç vetes së tij”. Ferma e Kafshëve

“Lufta është Paqe. Liria është skllavëri. Injoranca është fuqi”. 1984

“Një njeri duhet të ndryshojë sistemin ose nuk ndryshon asgjë”. Keep The Aspidistra Flying

“Mendo për jetën ashtu si ajo është me të vërtetë, mendo për detajet e jetës dhe pastaj mendo nëse nuk ka kuptim tek ajo, nuk ka qëllim, nuk ka objektiv përveç varrit. Natyrisht vetëm budallenjtë apo ata që gënjejnë veten apo ata jeta e të cilëve ka qenë jashtëzakonisht me fat, mund ta përballin këtë mendim pa u drithëruar?” A Clergyman’s Daughter

“Zgjedhja e njerëzimit qëndron mes lirisë dhe lumturisë dhe për pjesën më të madhe të njerëzimit, lumturia është më e mirë”. 1984

“Një tërmet është kaq shumë qejf kur ka kaluar”. Burmese Days

“Bukuria është e pakuptimtë derisa ajo të ndahet me të tjerët”. Burmese Days

“…qëllimi i nisjes së luftës është gjithmonë të arrish në një pozicion më të mirë nga i cili të nisësh një luftë tjetër”. 1984

Gazeta Shqip