Shoqëri viktimash

Sot në Shtetet e Bashkuara, pritet të merret një vendim i rëndësishëm për të nominuarin e presidentit Trump për anëtar të Gjykatës Supreme. Ditën e djeshme, në komitetet e senatit u diskutua mbi 8 orë në një seancë dëgjimore, ku morën pjesë Brett Kavanaugh dhe Christine Blasey Ford, një psikologe e cila akuzon Kavanaugh se ka tentuar ta përdhunojë rreth 35 vite më parë.

Në një shfaqje të pakëndshme politike, që tregon polarizimin e skajshëm të shoqërisë dhe institucioneve në SHBA, në një kohë të vërtetë dëshpërimi, ku një sërë faktorësh kanë sjellë një armiqësim midis fraksioneve politike dhe mbështetësve të tyre në shoqëri, një grup senatorësh republikanë, të frikësuar dhe nga protestat e mbështetësve të tyre në shtetet ku janë zgjedhur, po konsiderojnë të votojnë kundër vendimit të presidentit duke pranuar dështimin e një kandidature si Kavanaugh, si një figurë e denjë për një nga institucionet më të rëndësishme në SHBA dhe një nga shtyllat e demokracisë amerikane. Vendimi pritet të merret sot, dhe pavarësisht tij, ajo çfarë po ndodh në SHBA, tregon shumë qartë se në shtetin me influencën më të madhe politike në arenën ndërkombëtare, sistemi patriarkal, ai i shëmtuari ku figura e një burri në çfarëdo lloj profesioni vlen shumë herë më shumë se figura e një gruaje në të njëjtin pozicion me të, po tronditet e po kthehet në një sistem që po kundërshtohet jo vetëm nga grupet progresive të shoqërisë, por dhe nga disa nga konservatorët më të "patundshëm" deri dje.

Muajt e fundit janë quajtur nga shumë media të huaja si muajt e parë të epokës #MeToo. Lëvizja që nisi nga Hollywood-i, duket se po përfshin çdo fushë të jetës e jo më vetëm botën e kinematografisë dhe po ia del të përhapet dhe përtej Shteteve të Bashkuara, duke ndërgjejgësuar opinionin publik mbi anët e shëmtuara të sistemit që Kavanaugh dhe shumë të tjerë po përpiqen dëshpërimisht të mbajnë në këmbë.

E nëse do të kthenim sytë nga Shqipëria, është qesharake të thuash se ky sistem po tronditet dhe këtu, sepse në Shqipëri sistemi patriarkal paraqitet shumë më i shëmtuar sesa mund të jetë në perëndim. Struktura jonë e shoqërisë është një hibrid mes patriarkalizmit dhe paternalizmit, e nuk kemi vetëm të bëjmë me burrin mbi gruan, por kryesisht me 1-shin mbi të tjerët.

Xhisiela nuk është viktima e vetme, bashkë me të viktima janë sigurisht dhe policët në një vend ku dinjiteti personal dhe autoriteti i figurës shumëzohen me zero para forcës së 1-shit. Viktimë është vetë deputeti me djalin e tij, se fati i tyre ishte të ekzistonin në këtë hibridin patriarkalo-paternalist, ku ose do jesh me i forti ose do jesh viktima, e në trysninë e shoqërisë për të mos u shtypur me këmbë nga 1-shi, të gjithë duan të bëhen 1-sha, njëri duke denigruar partneren e duke e konsideruar atë si inferiore ndaj vetes, e tjetri duke denigruar autoritetin policor e duke treguar se për të ca ligje të shkruara e ca rregulla që cojnë një shoqëri përpara, s’kanë asnjë vlerë për aq kohë sa ai ka mbështetjen e një sërë viktimave të tjera të sistemit.

Viktima janë dhe gratë deputete, që përvec pasarelave në tapetin e kuq të Kuvendit e ndonjë takimi tek tuk me gra të dhunuara apo përfaqësuese të elektoratit, ku përmendin rëndësinë e grave në Shqipëri e se situata duhet ndryshuar, nuk mbahet mend ndonje veprim konkret i ndërmarrë prej ndonjërës prej tyre, për ndryshimin e situatës që në morinë e viktimave, ka dhe gra të shumta. Pra ashtu si deputeti, djali i deputetit, polici dhe Xhisiela, viktimat u shtuan dhe me 30 e kusur gra, që të grupuara në Aleancën e Grave deputete, nuk ja kupton njeri tamam funksionin që kanë në Parlamentin e Sistemit Hibrid e mbeten po aq të dështuara sa paraqitet dhe vetë sistemi.

Xhisiela është viktimë dhe sidoqoftë e vërteta e saj, nuk mbetet ky krimi i vetëm që mund të jetë kryer ndaj saj. Xhisielën e shumë të tjera si ajo, sot i gjejmë në cdo fushë të jetës e i hasim në rrugë përditë. Janë jo të pakta lajmet e dëgjuara ku vajza të përdhunuara e gra të dhunuara, kanë duruar për vite me rradhë poshtërimin dhe dhunën e janë ndjerë fajtore sepse mekanizmat mbështetës së shoqërisë, duke filluar nga familja e institucionet e deri te media apo politika, nuk duan t’ja dinë nësë vërtet ka ndodhur apo jo dhuna, por duan të dinë arsyen pse dhuna ka ndodhur se siç dëgjojmë rëndom, askush nuk të vret kot e po e kërkove vetë të keqen kështu gjërash priten të ndodhin.

Për Xhisielën nuk duhet mëshirë, nuk duhen deklarata bombastike të grave deputete apo personave me influencë të vërtetë vendimmarrje, nuk duhen rezoluta e nuk duhen as takime me gra te tjera të dhunuara. Për Xhisielën dhe të gjithë viktimat e tjera, madje dhe për djalin e deputetit dhe vetë deputetin, duhet ndryshuar perceptimi jonë mbi viktimën dhe duhet goditur hibridi. Cdo e keqe vjen nga lart, ashtu sic ndodh me cdo vendimmarrje në sistemin paternalist, e në hibridin tonë të përzier dhe me patriarkalizëm, nëse 1-shi ndodh të jetë dhe përfaqësues i “patriarkalizmit” të shëmtuar që përmenda sipër duhet goditur ai si përfaqësues e shtyllë mbajtës i sistemit të shëmtuar. Pavarësisht nëse e ndjen veten liberal ose konservator, të majtë a të djathë, kuptoje që për aq kohë sa vazhdojmë të përkrahim këtë sistem, herët a vonë viktima do jesh ti ose unë, nëse akoma jemi me fat të mos e ndjejmë prej kohësh veten viktimë.

-Kevin J.

All animals are equal, but some animals are more equal than others!

"Animal Farm" is a book, written by George Orwell and reflects events leading up to the Russian Revolution of 1917 and then on into the Stalinist era of the Soviet Union. The Soviet Union, he believed, had become a brutal dictatorship, built upon a cult of personality and enforced by a reign of terror. Orwell described Animal Farm as a satirical tale against Stalin ("un conte satirique contre Staline"), and in his essay "Why I Write" (1946), wrote that Animal Farm was the first book in which he tried, with full consciousness of what he was doing, "to fuse political purpose and artistic purpose into one whole".

To learn more about the symbolism in Animal Farm: https://goo.gl/kYH3HY

Enjoy the animated movie!

Të gjitha kafshët janë të barabarta, por disa kafshë janë më të barabarta se të tjerat!

"Ferma e Kafshëve" është një libër, i shkruar nga George Orwell, i cili reflekton ngjarjet që çuan në Revolucionin Rus të vitit 1917 dhe më pas në epokën staliniste të Bashkimit Sovjetik. Bashkimi Sovjetik, ishte kthyer tashmë në një diktaturë brutale, të ndërtuar mbi një kult të frikshëm personaliteti i cili zbatohej përmes një sundimi terrori. Orwell e përshkruan Fermën e kafshëve si një tregim satirik kundër Stalinit ("un Conte Satirique Contre Staline"), dhe në esenë e tij "Pse shkruaj" (1946), shkroi se Ferma e Kafshëve ishte libri i parë në të cilin ai u përpoq "për të bashkuar qëllimin politik dhe qëllimin artistik në një tërësi".

Nevoja urgjente për legalizimin e kanabisit në Shqipëri

Vitet 90’ e gjetën Shqipërinë të papërgatitur në shumë fusha, të cilat njëra pas tjetrës filluan të shkaktojnë plagë të rënda sociale që na kanë sjellë në këtë gjendje pesimiste ku jemi sot, ku pozitiviteti dhe rritja e mirëqënies apo treguesve të ndryshëm ekonomikë e social, shpaloset vetëm në statistikat e INSTAT-it. 

Një fenomen që na ka ndjekur pa ndërprerje gjatë këtyre 3 dekadave, e që ka qenë i pranishëm në rritjen e disa brezave tashmë, ka qenë qasja e lirë ndaj bimëve narkotikëve, nga kanaboidet e deri te drogërat më të forta. 

Elementët kriminal të shoqërisë kanë ditur të shfrytëzojnë më së miri mosdijen e popullsisë e duket se sot po krijojnë një qeveri, zor ta quash të nëndheshme, e cila pazaret dhe trafikimin e ka të mirëorganizuar e madje ndonjëherë konkuron denjësisht dhe burokracinë institucionale.

Pjesë e mosdijes dhe ushqyese e saj, bëhet sigurisht dhe politika, e cila në retorikën e saj të përditshme, me papërgjegjshmërinë më të madhe, e kthen kanabizimin e vendit në pjesë të diskursit politik, pa ofruar zgjidhje e vetëm duke hedhur akuza nga njëri kamp politik në tjetrin.

Disa kilometra larg Tiranës, kryeministri i Maqedonisë fqinje, në vitin e dytë të legalizimit të kanabisit për përdorim farmaceutik në vend, lëshon një deklaratë të guximshmë në mbështetje të lehtësirave të mëtejshmë për 'industrinë' e kanabisit. Nuk besoj se politikanët e Maqedonisë fqinje, kanë më eksperiencë në politikëbërje se kollosët tanë të mendimit politik, nuk besoj as se populli maqedonas është më i emancipuar e më i informuar në tema të tilla, por padyshim politika që Maqedonia po ndjek ndaj fenomenit të izoluar të kultivimit të narkotikëve në vend, është shembull për tu ndjekur.

Në një raport mbi prodhimin e paligjshëm të kanabisit në Maqedoni, thuhet se ky kultivim është sporadik e thuajse inekzistent, pasi kanabisi i mbjellë në Shqipëri është i një cilësie superiore dhe mjafton për të plotësuar nevojat e tregut maqedon.
Me pak fjalë, ajo Maqedonia që shumë na bezdis, që shpëshherë merret si shembull negativ i ecurisë së një vendi në Ballkan, ditka të bëj politika të zgjuara, t’i implementojë ato dhe madje dhe të shfrytëzojë ‘fatkeqësinë’ e Shqipërisë fqinje për interesat e saj ekonomikë. Ata fatkeqësinë tonë e kthejnë në industri, ne industrinë e kemi akoma në nivele të prodhimit dhe krehjes së leshit industrial.

Në 2018, rinia shqiptare nuk është më aq e painformuar për narkotikët, e fatkeqësisht ky informim nuk ka ardhur as nga familja e as nga shkolla, por nga vetë shoqëria dhe eksperiencat e përplasjes së brezave të ndryshëm me narkotikët, për shumë prej të cilëve, kemi akoma frikë tu përmendim emrin.

Sot ndihem vërtet i lumtur që midis bashkëmoshatarëve të mi, ka shumë djem dhe vajza mjaftueshëm të informuar, të cilët dinë efektet pozitive dhe negative të së gjithë substancave narkotike, mes tyre dhe duhanit. Ndërkohë që duhani importohet e eksportohet, taksohet dhe reklamohet në forma të ndryshme e është prezent në shumë familje, kur vjen fjala te kanabisi, burgjet vazhdojnë të mbushen me adoleshentë dhe injoranca vazhdon të thellohet dhe më shumë, kur përpara një fenomeni kaq të përhapur dhe pjese të jetës së përditshme, lehtësisht të aksesueshëm dhe ndaj së cilit ekspozimi është i pashmangshëm, politika jonë bën atë që di të bëjë më mirë, të jëtë shterp dhe e pafuqishme për të vepruar.

Përpos rinisë së larguar tashmë nga vendi e që zor të kthehet apo të dojë të qëndrojë këtu, një numër shumë i madh të rinjsh që jetojnë në Shqipëri, rrezikojnë përditë të bëhen viktimë e injorancës dhe paaftësisë politike të vendit për të gjetur zgjidhje, rrezikojnë të përfundojnë në burg e të kthehen në kriminelë të ‘shkolluar’, vetëm prej kokëfortësisë së disa individëve që fatkeqësishtë drejtojnë këtë vend.

Kanabizimi ka ndodhur e nuk ka më kthim pas dhe sa të gjejmë fajtorët e se kush mbolli farën e parë të hashashit, le të fokusohemi në zgjidhje të mirëfillta e afatgjata, që përvec se do sillnin një super përfitim ekonomik për vendin, do të dekriminalizonin një veprimtari që sot është bërë e rëndomtë për shumë individë e familje.

I legalizuar apo i pa legalizuar, era e hashashit të ndjek në cdo oborr shkolle e shkallë pallati dhe sinqerisht shteti ynë e ka provuar me dhjetëra herë se është i paaftë në ndërgjegjësimin e qytetarëve për efektin negativ të narkotikëve (rasti i konsumimit të duhanit), prandaj boll me retorikë boshe politike, nuk duam të bëni ndonjë mrekulli, por sikur fqinjët të ndiqnim në disa aspekte të politikbërjes, do jetonim definitivisht në një vend më të mirë.

-Kevin

No country for young men

As the world faces great challenges, some of which may threaten the future of western democracies in the following years, stagnant countries like Albania are still facing problems that originate mostly from internal factors, many of them created during the transition process from an isolated regime to a globalizing world, which still continues until these days.

As countries with a relatively young population, we tend to focus on short term solutions, believing that many problems are better to be dealt with in the future, because hopefully the next generations will be living in better conditions. We take the transition process of our societies for granted and we see it as a self developing process, that will automatically launch us into a more prosperous future. 

Our mindset, beliefs, views and mentality directly affect the future generations, and they have done so, since the beginning of the 90's, when with great hope and not a very clear vision, Albania started walking down the long path towards EU.

© Barbara Kruger

27 years later, we the millenials and post-millenials of Albania, are suffering from problems that affect our everyday life here. 

Unemployment numbers remain high, emigration is still seen as the only way to escape this reality and when it comes to decision-making, we are deprived from debate and inclusion, leaving coffee shops, as the last remaining option, where at least we can discuss our problems, although even there we should always keep our voices low. During coffee breaks, which here can be numerous during the day, you can hear and understand how powerless and excluded young people feel in Albania. 

Some people could say that it’s the same in all developing countries, but the disappointment of the youth here is becoming something permanent and during the 3 decades of transition, never has a voice been heard.

Daily commuting is very difficult in Tirana and not because of logistic factors, but because my city is growing beyond expectations. In Tirana lives currently 1/3 of all Albanians and most of them are between 18-40. Much should be expected from a developing country with a young population, but as also other countries have shown, where there’s youth, there’s risk of change and no leader wants change. 

Demoralizing youth and showing to them that they do not belong here, has been the ruling policy of our country during this long transition. In all areas that involve decision, from government institutions to universities, from business to politics, everything works against those who try and have a last remaining hope of being someone inside their own country.

Many friends of mine have left, thousand others are currently leaving and as Europe deals with anti-establishment movements, here in Albania, our Parliamentarians still use the first tense during their speeches, our professors consider students as a menace to their position, our journalists fight for another ‘scoop’ on what shoes the Prime Minister wore during his official trips and our parents remind us on a daily basis to keep our mouthes shut, because this is no country for young men.

-Kevin J

28%

Është e vështirë për Shqipërinë që t’i përmendet emri në arenën ndërkombëtare.

Një shtet i varfër në një rajon të harruar të Europës, i cili vazhdon i zhytyr në tranzicion e me një popullsi që di vetëm të emigrojë, nuk prodhon më lajm.

Ka plot ‘shithole countries’ (shtete hale), të cilët edhe pse me probleme të shumta e të rrënuara ekonomikisht, sërish paraqesin më potencial për perëndimin dhe shtetet e mëdha.

Sa herë dalim jashtë e ndeshemi me botën e zhvilluar, na mërzisin stereotipet e paragjykimet për veten tonë dhe përpiqemi t’i ndryshojmë mendjen njerëzve se nuk jemi aq keq sa na mendojnë.

Në këto kohë të sotme pasigurie politike, kur arsenali bërthamor përdoret si gur shahu mes shteteve të armatosura, shtetet mediokre e të paformuara mirë si ky i yni, të vetmen gjë që mund të bëjnë, është tifozllëku e duartrokitja.

Popujt gjaknxehtë ballkanas, e kanë shumë të vështirë të rrinë larg konflikteve. Kemi një dëshirë të madhe për tu polarizuar e për t’i dhënë vetes më shumë rëndësi e peshë se sa kemi në të vërtetë. Liderët e ballkanit janë liderë të përmasave botërore, por që fatkeqësisht janë të detyruar të drejtojnë shtete pa peshë në politikën botërore.

Duke kërkuar të shpëtojmë nga realiteti shqiptar, gjithmonë kthejmë sytë nga perëndimi e nën efektin e adrenalinës që na jep tifozllëku, pasionohemi aq shumë për qeverisjet dhe qeverisësit e shteteve të tjera, sa lemë në harresë kollosët ballkanas të mendimit politik.

Në kronikat e Rait dhe lajmet e CNN, gjatë raportimit të një lajmi mbi popullaritetin në rënie të Presidentit Trump dhe politikave të tij, publikoheshin edhe disa pamje të një grupi të hareshëm shqiptarësh, të cilët me dajre e daulle kërcenin rreth flamurit kuq e zi, në një rrugë të paasfaltuar e me një karrocë me kuaj, e cila dukej tejet moderne për katundin e sotshëm shqiptar.
Pamjet tregonin mbi popullin ku Donald Trump kishte përkrahjen më të madhe. Kosova dhe Shqipëria, arritën të bëjnë më në fund lajm.

72% e shqiptarëve të Shqipërisë, sipas Gallup, përkrahin qeverisjen e Trump.
Shqiptarët e Shqipërisë, që bëjnë plazh ditën e zgjedhjeve, që votën e shesin për një rimbushje celulari e që vrasin e vriten me njëri-tjetrin për një vijë uji, përkrahin Trump. Shqiptarët që dinë të qeverisin vendin e tyre, që dinë të zgjedhin e të zgjidhen, që duan Europën po aq sa dhe tregun Gabi, janë në krye të listës.
Flasim për shqiptarët që nuk duan korrupsionin, edhe pse mbajnë gjithmonë dorën në xhep për t’i dhënë një kafe funksionarit të parë që u del përpara. Ata që duan drejtësi, por që mezi presin të ta fusin e që duan barazi, por akoma s’dinë të mbajnë rradhë.

Demokracia shqiptare, i përplasi në fytyrë botës perëndimore, e cila është viktimë e konspiracioneve të forcave liberale, vlerat dhe përkrahjen për një prej politikanëve botëror, të denjë për të qenë kollos ballkanik.

E në momentin kur dëgjon lajme të tilla, e u shton atyre dhe realitetin shqiptar e aktualitetin e lajmeve tona, fillon të kuptosh stereotipet e mendon se ndoshta këto stereotipe janë dicka më shumë sesa thjesht paragjykime të pabazuara në fakte.

Por sërish, mbetet 28% e popullsisë, që mendon ndryshe nga pjesa më e madhe, dhe për një shoqëri baritore si kjo e jona, kjo shifër është padyshim ngushëlluese dhe shpresëdhënëse.
28% që mendon si shumica e qytetarëve të vendeve të zhvilluara, jo detyrimisht ka të drejtë, se është ende herët për të gjykuar një qeverisje që sapo mbushi një vit, por të jep shpresë se ndoshta kjo përqindje mund të sjellë një ditë një frymë të re e të ndërgjegjshme, e cila di të jetë skeptike, di dhe guxon të mendojë ndryshe nga më i forti dhe e kupton se cilat janë mendimet dhe idealet, për të cilat ja vlen të luftosh.

Kevin

Golden Globes dhe fuqia e Hollywood për të sjellë ndryshim

Të gjithë të veshur me të zeza, në nderim të viktimave të ngacmimit seksual. Kjo ishte nata e edicionit të 75-të të Golden Globes, ku Frances McDormand dhe Gary Oldman triumfuan si aktorja dhe aktori më i mirë.

“Three Billboards Outside Ebbing, Missouri” triumfoi si produksioni i vitit, Guillermo del Toro mori çmimin si regjizori me i mirë ndërsa “The Handmaid’s Tale” triumfoi si seriali më i mirë dramatik.

Por për herë të parë, nuk iu kushtua vëmendja e plotë fituesve, por të gjithë pjesëmarrësve, të cilët treguan se një epokë e re ka ardhur për Hollywood-in dhe industrinë e filmave në tërësi.
Personazhi më i përfolur i ditës së djeshme ishte padyshim Oprah, e cila vazhdon të mbetet një nga personat më me influencë të ekranit të madh.

“Një ditë e re është në horizont”. Kështu e mbylli fjalimin e saj Oprah, si një kujtesë dhe nderim për lëvizjet të cilat dominuan vitin e shkuar në ShBA. “Me Too”, ishte iniciativa, e cila tronditi themelet e Hollywood-it dhe të gjithë shoqërisë amerikane.

Ndërkohë që skandalet dhe lëvizjet që po reagojnë ndaj tyre, po sjellin një erë të re të reagimit të shoqërisë ndaj padrejtësisë, në Washington, administrata e Trump vazhdon përpjekjet për kthimin e çdo ligji të administratës së shkuar, të cilat dhe pse jashtë parimeve konservatore të kabinetit të tanishëm, sollën ndryshim të vërtetë në Amerikë. Shumë nisma ligjore të administratës së shkuar sollën triumfin e kauzave të drejta sociale, të cilat bota perëndimore po i kthen sot në norma të shoqërisë.

Industria më fitimprurëse në Amerikë, që shërben si një shembull i diversitetit dhe rëndësisë që ajo ka për shoqërinë e sotme moderne, i dha një shuplakë të gjithë sistemit të aktual, ku antivlera vazhdon të promovohet si vlerë dhe detyron shumë persona që nuk kanë zë, të heshtin, të nënshtrohen, të bëhen pjesë e sistemit dhe ta kenë të pamundur të mbrojnë veten. U desh një lëvizje e tërë, u desh të zbulohej skandali i Harvey Weinstein, që të krijohej lëvizja #MeToo dhe që sot, personat më me influencë në ShBA, por që kanë ndikim dhe në një gjeneratë të tërë njerëzish në të gjithë botën, të nisin një revolucion të ri për t’i dhënë fund tiranisë së më të fuqishmëve dhe heshtjes.

Seth Meyers, prezantuesi i shfaqjes, përdori monologjet e tij si një formë proteste ndaj arrogancës me të cilën politika merr vendimet e saj. “Më në fund lejohet përdorimi i marijuanës dhe është i ndaluar ngacmimi seksual” ishte një prej shprehjeve që u bë menjëherë trend në rrjetet sociale. Ai foli për procesin e ndërrimit të elitës së Hollywood, për t'i dhënë më shumë fuqi lëvizjeve të saponisura.

Bashkë me të, të gjithë prezantuesit e çmimeve, në një mënyrë ose në një tjetër treguan fuqinë që ka Hollywood për të sjellë ndryshim. Iniciativa “Time’s Up”, e zërave më të fuqishëm brenda industrisë, ka mbledhur në ditët e para të krijimit të saj, plot 15 milionë dollarë, të cilat do të përdoren për mbrojtjen dhe financimin e politikave kundër ngacmimit seksual dhe kundër gjuhës së urrejtjes.

Hollywood po lufton për lirinë e të shprehurit dhe po mbron median ndaj akuzave që po bëhen trend i kohëve të fundit.
Hollywood po kthehet në kundërshtarin më të fortë të fanatizmit dhe parimeve që nuk kanë vend jo vetëm në Amerikë, por në asnjë vend demokratik, përfshirë dhe vendin tonë i cili vazhdon të mbajë një sy të mbyllur, kur bëhet fjalë për respektimin e të drejtave të njeriut dhe gjithëpërfshirje.

Sezoni i ceremonive të ndarjes së çmimeve sapo ka filluar, dhe bashkë me të dhe lëvizjet për të sjellë ndryshim, të cilat po i bëjnë ballë përpjekjeve të politikës botërore për të ruajtur status quo-në dhe për të thelluar padrejtësinë që sot na rrethon të gjithëve.

                                                                        Video Source: Washingtopn Post

-Kevin

Retrospektivë në 2017

Ndërkohë që mbeten vetëm 3 ditë deri në ardhjen e 2018-ës, në 362 ditët e shkuara, zor të kujtojmë ndonjë rast ku kronika e zezë të mos dominonte faqet e para të lajmeve e ku të flitej për progres e jo regres.

Nuk patëm ditë të shënuara këtë vit, nuk patëm ndryshim e nuk besoj të jemi shumë larg 2016-ës apo viteve të mëparshme.

Si vit zgjedhor që ishte sigurisht politika dominoi 3-4 muaj të këtij viti. Shfaqje të mëdha që nisën e përfunduan njëkohësisht me sezonin artistik në Teatrin Kombëtar, e s’di të them cilat ishin në të vërtetë më të arrirat. Por përtej zhurmës, edhe këtë vit, politika nuk prodhoi asgje tjetër. 

Vazhdojmë të jemi në pritje për një përgjigje pozitive nga BE për hapjen e negociatave, vazhdojmë të mos kemi drejtësi të reformuar. Deputetë me të shkuar kriminale ka sërish në Parlament dhe ky i fundit është kthyer në një përfaqësues të shëmtisë së tranzicionit politik në Shqipëri.

Arsmimi është në ditët e tij më të zeza, shëndetësia vazhdon të mbetet ajo e para 5 apo 10 viteve, dhuna është e pranishme kudo e në disa raste merr dhe përmasa institucionale. Gratë vriten, burrat vriten, të rinjtë e të rejat gjithashtu, shumë të tjerë vazhdojnë të arratisen.
Numri i lindjeve shënoi rekordin më të ulët historik në gati 1 shekull, ekonomia vazhdon të dominohet nga llaci e tullat, media ështe kthyer në marionetë të politikës së bashku me shoqërinë civile, taksat sigurisht janë rritur e bashkë me to dhe indiferenca e qytetarëve.

I vetmi sektor që duket të ketë pësuar rritje në ekonomi është turizmi, por nëse pasuria arkeologjike do vazhdojë të kthehet në qebabtore, parqet natyrore në zona industriale, fushat e bukës në inceneratorë e landfille e lagunat e pasuri të tjera natyrore në resorte betoni, duket se dhe turizmi do filloj të marrë tatpjetën.

Në botë, shtetet e dala tashmë nga tranzicionet politike, po u bashkohen shteteve perëndimore e po krijojnë pole të reja zhvillimi. Fqinjët tanë në Ballkan, si për shembull Serbia, po rrisin influencat e po thithin investime të huaja, po bëjnë dhe hapa para në integrim duke lën pas përcarjet e brendshme politike e duke mbajtur ekuilibra mes lindjes dhe perëndimit. Organizmat ndërkombëtarë flasin për cështje të një rëndësie të madhe si mbrojtja e planetit apo zgjidhjen e konflikteve të reja përmes diplomacisë ndërkohë që politika jonë vetëm mpreh dhëmbët dhe s’di të bëj asgjë tjetër përtej akuzave ndaj palës kundërshtare.

Gjatë vitit të parë të Presidencës së Trump kuptuam se ku të con gjuha e urrejtjes, e përjashtimit dhe e mohimit të së vërtetës. Politika ‘tradicionale’ ku në krye qëndron individi po dështon e gjithmonë e më shumë dhe po shkojmë drejt qeverisjeve më gjithëpërfshirëse.
Shembullin më të gabuar po ndjek dhe Shqipëria, ku vazhdojnë të lavdohen individët, ku zgjidhja që të jep shteti për cdo problem është të largohesh e ku në kuadrin e fasadave që aq shumë i duam, vazhdojnë të na japin birra e bukë me qofte, na gënjejnë me drita e sheshe ndërkohë që mu në hyrje të sheshit qëndrojnë të pastrehët e lypësit që janë fytyra e vërtetë e këtij shteti.

Viti që lam pas ishte njëlloj me vitin 2016 dhe dyshoj që viti i ardhshëm të jetë shumë më ndryshe nga pararendësit e tij.

Dritat do vazhdojnë të ndezura dhe disa ditë, qoftet e birrat do të vazhdojnë të shërbehen, fasadat do të vazhdojnë të rinovohen por cdo vit e më shumë njerëzit do vazhdojnë të ikin e të jenë më të pakët në numër.

Problemi jonë i mbartur nga sistemi i kaluar është se kurrë nuk guxonim të shihnim përtej pragut të shtëpisë sonë. Mesa duket vazhdojmë të mbetemi të njëjtit njerëz. Ndoshta s’dimë të reagojmë, ndoshta nuk duam. Shumë kanë hequr dorë e shumë të tjerë do vazhdojnë të heqin nga e ardhmja në këtë vend. 

Ndërkohë politika do vazhdojë të prodhojë zhurmë e shfaqje, por nëse vazhdojnë kështu do vi dita që s’do ketë mbetur më askush që të ndjekë shfaqjet e tyre teatrale. Gëzuar!

Frymëzim nga George Orwell

“Ai që kontrollon të shkuarën, kontrollon edhe të ardhmen. Ai që kontrollon të tashmen, kontrollon të shkuarën”.  1984

“E shkuara është diçka e çuditshme. Ajo është me ty bashkë gjithmonë. Supozoj se nuk kalon asnjë orë pa menduar për gjërat që kanë ndodhur dhjetë apo njëzet vjet më parë dhe sërish në shumicën e kohës nuk bëhet fjalë për realitetin, thjesht për një numër faktesh që ti ke mësuar, si gjëra të nxjerra nga një libër historie”. Coming Up For Air

“Nëse dëshiron të mbash një sekret, duhet ta fshehësh atë edhe nga vetja jote”. 1984

“Njeriu është krijesa e vetme që konsumon pa prodhuar” Ferma e Kafshëve

“Ndoshta një njeri me të vërtetë vdes kur truri i tij ndalon, kur ai humbet fuqitë për të thithur ide të reja”. Coming Up For Air

“Librat më të mirë janë ato që u thonë atë çfarë ju dini”. 1984

“Njeriu i shërben interesit të asnjë krijese tjetër veç vetes së tij”. Ferma e Kafshëve

“Lufta është Paqe. Liria është skllavëri. Injoranca është fuqi”. 1984

“Një njeri duhet të ndryshojë sistemin ose nuk ndryshon asgjë”. Keep The Aspidistra Flying

“Mendo për jetën ashtu si ajo është me të vërtetë, mendo për detajet e jetës dhe pastaj mendo nëse nuk ka kuptim tek ajo, nuk ka qëllim, nuk ka objektiv përveç varrit. Natyrisht vetëm budallenjtë apo ata që gënjejnë veten apo ata jeta e të cilëve ka qenë jashtëzakonisht me fat, mund ta përballin këtë mendim pa u drithëruar?” A Clergyman’s Daughter

“Zgjedhja e njerëzimit qëndron mes lirisë dhe lumturisë dhe për pjesën më të madhe të njerëzimit, lumturia është më e mirë”. 1984

“Një tërmet është kaq shumë qejf kur ka kaluar”. Burmese Days

“Bukuria është e pakuptimtë derisa ajo të ndahet me të tjerët”. Burmese Days

“…qëllimi i nisjes së luftës është gjithmonë të arrish në një pozicion më të mirë nga i cili të nisësh një luftë tjetër”. 1984

Gazeta Shqip

Gëzuar Shqipëri!

Gëzuar 105 vjetorin e Pavarësisë Shqipëri!

Gëzuar të gjithë shqiptarëve që janë në kampe refugjatësh e shqiptarëve që i detyruan këto të fundit të arratisen nga ky vend! 

Gëzuar rilindasve të vjetër e të rinj, gëzuar atyre që ishin para rilindasve e atyre që do vinë!

Gëzuar Habilajve e Balilajve, gëzuar kultivuesve të hashashit e përdoruesve të tyre! 

Gëzuar atyre që do dalin të festojnë në bllok, atyre që do shesin vaj ulliri nga telefoni dhe atyre që do të postojnë këngë patriotike në profile! 

Gëzuar, gëzuar, gëzuar...

Gëzuar nga Valbona që po shkatërrohet, nga Karavastaja që po kthehet në resort turistik e nga qebabtorja e Butrintit! 

Gëzuar nga universitetet që janë fabrika analfabetësh e nga burokratët e administratës që shyqyr o zot po bëjnë një ditë më shumë pushim!

Gëzuar të gjithëve ju që po festoni jashtështetit dhe gëzuar familjeve kriminele që vjedhin energjine elektrike dhe ujin e pijshëm!

Gëzuar dhe fëmijëve të kromit në Bulqizë!

Dhe në fund gëzuar të gjithëve ju që do vendosni në profil flamurin me shqiponjën kineze, Shqipëria dhe Shqiponja ju falenderojnë!

Media, nga kazani te tepsia

Para disa vitesh, ne tekstet shkollore të gjimnazit, një një mësim mbi median mësonim se si ajo mban në  supet e saj shtyllën e katërt të pushtetit në demokracitë perëndimore dhe se si media qëndronte mbi ekzekutivin, gjyqësorin e legjislativin, si një kontrolluese e rreptë e interesit qytetar dhe si një siguri për zgjidhjen e çështjeve problematike, të cilat shpeshherë për shkak të karakterit burokratik të shtetit nepërkëmbeshin nga 3 pushtetet e tjera.

Në Shqipëri liria e medias, tashmë e sanksionuar që prej 3 dekadash në Kushtetutë, mbetet po aq inekzistente sa ka qenë në regjimin e kaluar, duke ndryshuar vetëm në aspektin e pasjes së një ligji të shkruar dhe sigurisht të disa institucioneve kontrolluese që i shtohen aparatit burokratik të stërfryrë.

Në botë shohim luftën që media bën me pushtetin, përplasjet që ndodhin mes gazetarëve e politikës, luftës që po i bëhet ‘fake news’ apo se si gazetarë të shteteve të ndryshëm bashkohen për të zbuluar skandale të përmasave të ‘’Panama dhe Paradise Papers” .  

Në Amerikë po rikonceptohen kompetencat de facto të mediave dhe në shtete të ndryshme po përdoret fuqia e tyre për ndryshim, ndërsa në Shqipëri kemi të ashtuquajturin kazan me kazanxhinjtë e tij.

Është e turpshme të quash qindra gazetarë të ndershëm e punëtorë si pjesë të kazanit, por për fatkeqësine e të gjithëve ne, dhe në rastin e emërtimit kazan, vetë media ka treguar se sa e pafuqishme dhe e paaftë është për të ngritur krye dhe për të mbrojtur dinjitetin e saj, e jo më të merret me dinjitetin e interesat e qytetarëve.

Nesë dikush do ndihej i ofenduar, le të më thotë se çfarë shembulli po japin për brezat e rinj, e kryesisht për gazetarët e së nesërmes. 

Nga folësit e lajmeve te moderatorët e emisioneve politike, nga gazetarët e terrenit te drejtorët e informacionit, nëse fëmija juaj do të dëshironte të bëhej gazetar në Shqipërinë e lirë që mesa duket do mbetet në tranzicion dhe për disa dekada të mira, si do ja mbushnit ju mendjen që nuk jeni pjesë e kazanit?

Media sot është shumë më e censuruar se media e para 90-ës, sepse nëse atëherë shërbente si mjet propagande, sot përvec propagandës censuron vetveten dhe të vërtetën.

Ndërkohë që të gjithë ne si qytetar e shohim dhe e kuptojmë se si është katandisur vendi , nga ana tjetër nuk kemi zë të flasim. Sepse në vend që të flasim për negociata, anëtarësim e vlera perëndimore, flasim për kazan, tepsi , brekë dhe atleteve, duke u dystuar pasditeve para kazanit për pak kulturë turke e indiane, se e jona nuk na mjafton. 

Heshtjes sigurisht i shtohet dhe kontributi i medias në lavazhin e trurit, që të turbullon akoma dhe më shumë mendimet e të mbush mendjen se faji s’është i askujt, por vazhdon të mbetet jetim.

Hesht ajo, heshtim dhe ne dhe pas kronikave të zeza 20 sekondshe fillojnë emisionet ku bëhet garë se kush ekran xixëllon më shumë e kush ka sponsorin më të fuqishëm.

Duket sikur media me heshtjen e saj po përpiqet që të shpëtoj nga kazani e të kthehet në kusi, të ketë dhe ajo një copë pushteti të dhënë të gatshëm sa për t’i bër më shumë karshillik qytetarëve e për ti kthyer dhe ajo ato në kukulla të pushtetit të saj, por harron se në fund të fundit dhe tepsia kazan mbetet, thjesht pak më i zbukuruar.

Pra siç kemi kazanin mediatik dhe tepsinë e pushtetit nga njëra anë, kemi dhe kazanin e pushtetit dhe tepsinë mediatike nga ana tjetër dhe vetëm një gjë është e sigurt, që ne bashkë me median do e kemi shumë të vështirë për të shpëtuar nga kazanet, nëse vërtet do ia dalim një ditë t’i përmbysim ato.

Kevin. J

                                                                                                Source: CNN

E ardhmja e Ballkanistanit

Janë të ndryshme mjetet që përdoren për matjen e emancipimit të një shoqërie. Përtej variablave ekonomikë apo atyre demografikë, ka një tjetër mjet që për mendimin tim do konsiderohej si më i rëndësishmi: njohja e historisë së shoqërisë nga vetë antarët e saj dhe evidentimi i gabimeve e mësimi prej tyre.

Në botën e zhvilluar perëndimore, koncepte si shteti komb, homogjeniteti i popullsisë dhe ndarja e qartë e kufijve, po shihen gjithmonë e më shumë si anti vlera.

Në botën tonë të vogël shqiptare e atë pak më të madhe të Ballkanit, akoma diskutohet për kufi midis shteteve e bëhet garë se kush prej copëzave të barutit që përbëjnë rajonin, do të shpërthejë më shpejt.

Përgjatë gjithë rrjedhës së historisë bashkëkohore e moderne, pa dyshim mund të themi që kemi qenë rajoni me më shumë konflikte në të gjithë Europën, të cilat shpeshherë përfunduan në luftra të përgjakshme e masakra të bëra në emër të kombit.

Fakti që në ditët e sotme, vazhdojmë të mbetemi brenda koncepteve primitive ku njëri shtet i bën karshillëk tjetrit apo përpiqet të bëj politikën duke parë reagimin e popujve fqinj, e jo të popullit të vet, tregon se sa prapa jemi përsa i përket emancipimit dhe integrimit në shoqëritë perëndimore.

Fakti që Ballkani ende mbetet një rajon ku përpiqen të ndryshohen kufijtë, e ku këta të fundit janë si tela me gjemba më shumë se si nocione gjeografike, tregon se sa të kufizuar e kemi vizionin për të ardhmen tonë ne si ballkanas.

Interesat gjeopolitike të shteteve të mëdha sigurisht që nuk na kanë kursyer, duke nxitur gjithmonë e më shumë urrejten mes popujve përmes mjeteve indirekte e duke na ngulitur në mendje pamjen se sa të rrezikshëm janë fqinjët për sovranitetin e të ardhmen e shteteve tona. Këto shtete, të cilët në pamje të parë duken si barinjtë e mirë që përpiqen të pajtojnë popujt, nga ana tjetër janë duke hedhur thesin me kocka në mes, pasi për shekuj me rradhë na lanë të uritur.

Dritëshkurtësia e liderëve tanë, të cilët nga sofra e Erdoganit dhe paradat e Putinit kthejnë sytë nga Europa si të ishte Perëndia vetë, japin përshtypjen e gabuar se shpëtimi mund të vi vetëm nga Europa dhe shpeshherë verbohemi prej blusë së shndritshme të flamurit europian dhe e shohim dhe integrimin në BE më shumë si një garë se kush arrin i pari sesa si një proces zhvillimi, emancipimi e pajtimi.

Në të vërtetë jemi shumë më të ngjashëm sesa mendojmë.

Jemi shtete në rimëkëmbje, disa nga luftërat, disa nga regjimet diktatoriale e thuajse të gjithë nga kriza të brendshme politike dhe ekonomike.
Jemi shtete me një histori shumë të pasur, që edhe pse të pushtuar prej perandorive të mëdha, kemi ditur për shekuj të tërë të ruajmë kulturat, gjuhën dhe identitetin tonë. Jemi viktima të politikave të të huajve.

Jemi viktima të vetvetes, sepse pavarësisht eksperiencave që kemi nga luftërat dhe sistemet e kaluara dhe tmerret që kemi parë me sy, akoma nuk arrijmë të bindemi se zgjidhjen e shumicës së problemeve e kemi midis nesh. Jemi dhe viktima të karakterit tonë si popuj ballkanas, që për shkak të krenarisë së sëmurë që kemi, nuk dimë të kërkojmë falje e të shtrijmë dorën në ndihmë të njëri-tjetrit.

Duhet të kuptojmë se shpëtimi nuk ka qenë, nuk është dhe nuk do të jetë kurrë Europa, por hapja e mendjeve tona drejt konceptimit të Ballkanit si dicka më shumë sesa thjesht një rajon gjeografik.

Shpëtimi duhet të vi nga brezat e lindur në dekadat e fundit, të cilët panë marrëzinë se ku të con dëshira për pushtet e se sa e vështirë është të kalosh një krizë kur të gjithë të kthejnë shpinën.

Serbi e Greku s’janë armiqtë tanë më të mëdhenj, se historia ka dëshmuar që si në rastin e Shqipërisë, por dhe të fqinjëve, armiqtë më të mëdhenjë erdhën nga brenda vendit e nuk ishin të huaj.

Ashtu sic koncepti mbi Ballkanin duhet të ndryshoj, duhet të ndryshoj dhe koncepti që secili prej nesh ka për popullin, kombin, madhështinë e dikurshme të tyre apo pallavrat e demagogjitë qofshin ato fetare apo politike.

Jemi më të ngjashëm sesa mendojmë sepse kemi interesa të përbashkëta, e përpos gjuhës që është një nga vecoritë për të cilën historia ka dëshmuar se mund të kthehet në mjet bashkimi më shumë sesa mjet ndarjeje mes popujve, nuk ka asgjë tjetër që sot ndan një serb nga një malazez, shqiptar, boshnjak, bullgar apo grek. Mjafton që të shohim përtej flamujve dhe të kthejmë sytë nga e ardhmja duke mësuar mirë leksionet e marra nga e kaluara.
-Kevin J.

Pse lotaria dhe jo Shqipëria?

Në ditët e fundit, një teatër në kulmet e patetizmit po shfaqet në të gjithë mediat e po shihet me vëmendje nga i madh e i vogël. Një teatër, nga të shumtit, që po tregon sfidën e parë të reformës në drejtësi e po vërteton se sa hibrid mbetet shteti shqiptar dhe demokracia e tij.

Nuk qëndron problemi të një zyrtar i korruptuar e te një ministër që akuzohet si bashkëpuntor me krimin, se të tillë ka pasur e do ketë gjithmonë, por problemi i vërtetë është shembulli që po jepet dhe se si po degjenerohet aq shumë koncepti i shtetit në Shqipëri, koncepti dhe pritshmëria për të ardhmen e saj.

Pasi sheh disa orë mbledhjet e grupeve të kuvendit që u ngjajnë gjyqeve famëkeqe të kohës së shkuar, aq më shumë të shtohet dëshira që në një mënyrë ose një tjetër të zhdukesh nga ky vend e të shpëtosh nga teatro të tilla. 

Problemi nuk është imuniteti i Tahirit, po ekzistenca e imunitetit për parlamentarët tanë.
Problem nuk është kalimi i kompetencave të deputetëve të Këshillit të Mandateve, por trajtimi i Prokurorëve si leckë.
Problem nuk është Banda e Habilajve, por pasqyrimi që i bëhet asaj në Media.
Problem nuk është krimi e narkotikët, por individët, që zgjedhin më mirë një vend të padrejtë nga i cili të largohen sesa një politikan të hetohet e të kaloj sikur dhe disa orë në burg.

Në vazhdën e vuajtjeve të përditshme të Shqiptarëve, taksat po ngrihen, ushqimet po shtrenjtohen, tregtia po bie, investitorët po ja mbathin, mijëra fëmijë e familje vazhdojnë të uritur, por jo, asgjë nuk ja kalon një shfaqjeje tragji komike që po transmetohet 24 orë pa pushim. Çudia këtë rradhë duket se e kaloi cakun e 3 ditëve e do vazhdojë dhe për 3 të tjera.

Kudo flitet për Saimir Tahirin si individ, e jo për të si fenomen. Nuk dihet a është fajtor a viktimë, e ndoshta nuk do merret vesh kurrë, por është frustruese të kërkosh të shohësh dritën në fund të tunelit, kur mendjet tona, të një populli të tërë bien akoma pre e propagandës dhe inskenimeve aq madhështore sa që as trupa e aktorëve profesionist të Teatrit Kombëtar, nuk do mund ta sillte në skenë kaq madhërishëm.

Tahiri mbetet kryefjalë, ndërkohë që aplikimet për llotarinë amerikane vazhdojnë. Të gjithë drejtohen drejt amerikës e kur vjen puna për prekjen e idhujve e shembjen e kulteve të individëve, Amerika kthehet në armik, e armiku në bashkëvuajtës.

Ne e kemi shumë të vështirë t'i shpëtojmë kulteve të tilla, duket sikur janë të rrënjosur në ADN tonë. Nga Sulltani te Diktatori e tani te Kryeministrat, Presidentët e Ministrat.

Ndoshta si rrënjosja e këtyre figurave, është rrënjosur dhe imazhi i Shteteve të Bashkuara si rruga e vetme e shpëtimit.

Shqipëria nuk bëhet se jemi të vendosur për të ndërtuar shtete të tjera, për të qenë skllevër të së shkuarës sonë.
Shqipëria nuk bëhët se shqiptarizmi ka vdekur, nëse ka ekzistuar ndonjëherë.
Shqipëria nuk bëhët se mesa duket nuk ka më shqiptar.

Jemi të gatshëm të kërrusemi e të gjunjëzohemi para punëve të vështira, të futemi në kamionë e kampe refugjatësh e të përfundojmë dhe në burgje apo banesa sociale, vetëm për të shpëtuar nga ky ferr që vet kemi krijuar.

Siç është kulti amerikan,ashtu është dhe kulti Tahiresk dhe njëlloj ndodh dhe me kultin Shqiptar e të Shqipërisë që nuk bëhët.

Unë aplikova si shumë prej jush, për herë të parë e duke shpresuar që do jetë hera e vetme dhe e fundit, por derisa të dalin rezultatet, mbyllni televizorin e dilni nga Facebooku, shembni kultet qe keni në mendjet tuaja, pastroni syt e veshët nga zhurma e shtetit si koncept abstrakt që duhet ndërtuar nga politika,e përvishni mëngët për të bërë shtetin me duart tuaja, me veprime të vogla e vizione të mëdha.

Mediokriteti mund të vazhdojë ta trumpetojë shtetin si parim politik, por njerzillëku dhe qënia juaj si individ duhet të lirohet nga konceptet e së shkuarës që vazhdojnë të burgosin mendjet e brezave me rradhë.

Kevin J.

Ne dhe mendimi i lirë

Zhvillimet teknologjike dhe afrimi i njerëzve me njëri-tjetrin falë saj, më ka dhënë mundësinë mua dhe shumë të rinjve të tjerë të njihemi me bashkëmoshatarë nga vende të ndryshme të botës, që jetojnë në realitete të ndryshme. Pasja e miqve virtualë, nga shumë vende europiane dhe jo vetëm, më jep mundësinë të shoh se si ata argumentohen dhe dinë të mbrojnë opinionet dhe vlerat te të cilat besojnë.

Sot mbahen zgjedhjet e përgjithshme në Gjermani dhe në profilet e miqve të mi gjermanë, shoh se si persona me bindje të ndryshme politike, debatojnë miqësisht mbi programe e premtime, përtej liderit të partisë apo populizmave që gjithmonë shtohen në kohë fushate.

Nuk ka sharje, nuk ka fyerje por ka debat të mirëfilltë, që në vendin tonë dhe në studiot televizive zor se e gjen. Dhe shumica janë të rinj, mosha ime, jo domosdoshmërisht të angazhuar në politikë, por me besim te politika dhe te vet vendi i tyre.

Sa më shumë komente lexoj, aq më shumë keqardhje më vjen për veten dhe miqtë e mi që po rritemi në një vend ku pasja e një mendimi ndryshe, ndoshta jo si shumica, shihet si armiqësi dhe problem që duhet asimiluar. Mendimet duhet të jenë njëlloj si turma dhe në guxoftë njeri të dalë kundër, përjashtohet nga pseudo debatet që bëhen mes individëve, gjithmonë kur ka të tilla.

Sistemi shkollor jofunksional, që si shumë gjëra të tjera dhe arsimimin dhe dhënien e dijeve e sheh dhe e trajton vetëm në fasadë, nuk përgatit brezat me pjesëmarrjen në debat, nuk nxit mendimin dhe shprehjen e lirë dhe kjo gjë nuk ndodh as në universitete që duhet të jenë tempuj të debatit e mendimit të lirë.

Shoqëria jonë është shumë e ndrydhur dhe mendjengushtë dhe për këtë fakt biem dakord të gjithë, viktima ndoshta dhe të një sistemi që për një mori arsyesh nuk u luftua dot dhe la plagë të mëdha që akoma prekin shumë njerëz, por fakti që shumica nuk e di as pse ka një mendim të caktuar apo pse përkrah një ideologji, është më tragjik sesa vetë fati i vendit tonë.

Prandaj dua të pyes turmat dhe ata që bëjnë pjesë në turma: Pse?
Bëjini vetës pyetjen pse! Pse mendoj kështu? A është vërtetë i drejtë ky qëndrim që po mbaj? A duhet të mendoj dhe unë si të tjerët?

Pyesni veten dhe për cdo nënpyetje që do ju dalë nga kjo pyetje, edukohuni. Lexoni, kërkoni, pyesni apo konsultohuni me burimet e shumta të informacionit mbi pyetjet që ju lindin dhe mësoni të mbroni mendimin tuaj.

Jemi të ndrydhur e na mungon liria sepse shoqëria jonë kolektiviste nuk na jep mundësinë të ushqejmë individualitetin tonë e të krijojmë një botë tonën të sigurt nga sulmet që vinë nga jashtë.

Që të vegjël prindërit na rrisin me idenë për tu bërë pjesë e turmave, për tu integruar në shoqëri si të gjithë të tjerët, por nuk na mëson njeri si ta ndryshojmë atë. Na nxisin të përkrahim më të fuqishmit e më të pushtetshmit, edhe nëse vendimet e tyre janë të gabuara, më mirë të bashkohemi me fajtorët sesa të izolohemi me të drejtët.

Nuk dua të merrem me mënyrën e edukimit të prindërve se është temë shumë e gjerë, por cdokush që është i aftë të përdorë një llogari Facebooku, është plotësisht i aftë dhe të edukojë vetveten.

Shprehuni të lirë dhe jini të sinqertë fillimisht me veten, mendoni, reflektoni, argumentoni dhe kini një opinion.  Edhe nëse do ju duket shumë radikal, është më mirë ta kini e të dini ta mbroni, sesa të rrini të heshtur e të bëheni bashkëfajtorë në ndrydhjen e mëtejshme të shoqerisë.

Mbroni mendimin e lirë sa herë shihni dikë që përpiqet t’i dalë kundër kësaj të drejte themelore që shkruhet në muret e shkollave tona, por nuk mësohet si të formohet. Më mirë të ketë kaos nga ideologji të shumtë që s’bien dakord me njëra-tjetrën, sesa kaos nga mungesa e tyre dhe nga gjumi kolektiv që kaplon një popull të paaftë për të mbrojtur veten e tij.

-Kevin

O sa turp me qen shqiptar!

Nesër gjithë Shqipëria do jetë me sytë nga "Elbasan Arena". Të marrosur pas dritave të stadiumit, do shpresojmë për fitore, që të nesërmen të gjakosim profilet në Facebook me foto të flamurit, të Skëndërbeut ose ndonjë rilindasi me ndonjë shprehje patriotike dhe të postojmë këngën e Elvana Gjatës ose Xhamadanin.

Gjakosja e Facebook-ut, do veshi sytë e shumicës e do harrojnë, nëse ndonjëherë e kanë kuptuar, sa turp na vjen sot ta quajmë veten shqiptar.

Pasi të ketë rënë euforia, e nga fotot e flamurit të kalojmë te fotot me flamurin e Francës, do futemi në postimet e portaleve e do fillojmë atë që dimë të bëjmë më mirë, të terrorizojmë njëri-tjetrin me komente e të terrorizohemi nga lajmet e kronikës së zezë, duke filluar gjuetinë e shtrigave për gjetjen e fajtorit për palumturinë e turpin që ndjejmë sot për ta quajtur veten shqiptar.

Disa do ja vendosin fajin qeverisë, ca të tjerë opozitës, shumë do fajësojnë drejtësinë dhe situatën ekonomike. Një pjesë do fajësoj myslimanët, të tjerët katolikët, dikush budistët e shumëkush hebrenjtë. Gjysma do akuzoj gratë, gjysma tjetër burrat. Për disa fajin e ka imoraliteti e për disa të tjerë shoqëria mendjengushtë dhe e ndrydhur. Ca do thërrasin Enverin e Hitlerin, më pas do vinë mbështetësit e Erdoganit, Trump-it, Berluskon-it, Merkel-it e Kim Jong Un-it. 

Në mes të këtyre komenteve del ndonjë trim  që vendos numrin e telefonit, me shpresën e dëshirën e gjetjes së nuses me letra në emigracion dhe është gjithmonë dikush që qetëson gjakërat duke postuar ndonjë foto pëllumbi të bardhë ose ndonjë degë ulliri.

Të gjithë e kanë fajin, vetëm shqiptarët jo. Krenar për historinë e lavdishme e qëndresën e pashoq që kemi bërë kundër pushtuesve. Autoktonë në trojet tona se kështu thoshte droni i Ballistit. Ksenofobë e plot urrejtje se jemi rracë e pastër dhe e papërzier. Seksistë e homofobë se familjen e kemi të shenjtë. Servila e mashtrues se kështu është gjithë Europa. Vrasës, trafikantë, trima e hajdutë se jemi besimtar të devotshëm.

Si mundet një i ri apo e re, që ka akoma një fije shprese për këtë vend, që i bie rasti të jetoj në Shqipëri, të krenohet me këtë vend? Po sikur të na pyesi dikush pse je krenar, si do t’i përgjigjemi?

Për natyrën si themi dot se nuk kemi lënë pemë pa prerë e plazh pa betonizuar. Për historinë si themi dot se nuk e njohim, por e kemi marrë shabllon si të huajt na e kanë shkruar. T’i thuash për kulturë e tradita nuk di t’ia përshkruash. Për njerëzit mund t’i listosh shqiptarët e suksesshëm në botë po më shumë dëgjohet e flitet për mafiozët.

Shyqyr dimë ti biem topit e të paktën ja kalojmë fqinjëve në Ballkan në këtë fushë.

Unë, si dhe shumë të rinj të tjerë, pavarësisht zhgënjimeve e padrejtësive që hasim përditë, dua të jetoj këtu. Nuk ndjej ndonjë patriotizëm të flaktë, po jam i ndërgjegjshëm për problemet që ka ky vend e cilat gjëra duhen ndryshuar.

Po kur sheh rrugët plot me fëmijë që injorohen e keqtrajtohen, që detyrohen të kërkojnë lëmoshë e nuk njohin gjë tjetër përvec urisë si të ndihem krenar?!  Kur dëgjon që ndodhin vrasje përditë e kur kupton që jeta jote vlen më pak se një karikues telefoni, kur njerëz të sëmurë nuk arrijnë të kuptojnë se s’kanë në pronësi jetën e askujt, me kë të krenohem unë?!

Kur përdhoset heroi e lavdohet diktatori, kur shtypen të rinjtë e duartrokiten të korruptuarit, kur nuk protestohet po hahen qofte, ku nuk ka punë por ka skllavëri, kur ikin studentët e kthehen azilantët, ku janë universitetet plot po prodhojmë analfabetë, si ta vendos dhe unë atë flamurin kuq e zi në foton e profilit se s'ma bën dora???

Gjithsesi rëndësi ka të fitojmë ndeshjen nesër, se imagjinoni një zhgënjim më shumë. Të paktën do fitoj Elvana Gjata ca lek më shumë se do i rriten klikimet e shpresojmë të ketë sukses në Hollywood, se i kam shkuar në koncert njëherë, e do kem me kë të krenohem.

-Kevin J.

#1 Si vis pacem, para bellum

n'Metropol do të jetë diçka më shumë sesa thjesht një blog personal.

Do të jetë një përzierje mendimesh, shkrimesh, fotosh, idesh
 dhe mbi të gjitha një përmbledhje e jetës së përditshmë të çdokujt në Tiranën tonë të rrëmujshme e të gjallë.

Jemi 24/7 online, por qe thuajse askush nuk ben qe te ndihet prezenca e tij/saj. Jemi rinia me pa ze qe ka pasur ndonjehere ky vend dhe eshte per te ardhur keq. Te gjithe duhet te fillojme te reflektojme e te perpiqemi te ndryshojme sadopak.

Duhen zera te forte, duhet debat, duhen argumente dhe ballafaqim. Duhet te perballemi me realitetin shqiptar e ta sfidojme ate.

n'Metropol do të jetë një sfidë që i kam vendosur vetes, me dëshirën e madhe për të ndryshuar dicka sado të vogël në rrëmujën e madhe ku jetojmë.

n'Metropol jam unë dhe shpresoj shumë që të jesh dhe ti! 

-K.

#nMetro

Mendim. Kurajo. Ndryshim.